Φανταστείτε να ξοδεύετε ώρες σχεδιάζοντας ένα τέλειο 3D μοντέλο, μόνο για να το δείτε να αποτυγχάνει στο τελικό στάδιο λόγω της επιλογής της λάθος ρητίνης.Ενώ τόσο η υπεριώδης ρητίνη όσο και η εποξική ρητίνη προσφέρουν στερεάΗ ανάλυση αυτή διερευνά τις βασικές διαφορές τους για να σας βοηθήσει να αποφύγετε τις παγίδες υλικών.
Στην 3D εκτύπωση, οι UV και οι εποξικές ρητίνες χρησιμοποιούνται ευρέως, αλλά είναι θεμελιωδώς διαφορετικές ως προς τη σύνθεση, τους μηχανισμούς στεγνώσεως και τις ιδανικές περιπτώσεις χρήσης.
Η υπεριώδης ρητίνη είναι ένα φωτοευαίσθητο πολυμερές που περιέχει φωτοεκκινητές που προκαλούν ταχεία πολυμερισμό υπό υπεριώδες φως.
Η εποξική ρητίνη αποτελείται από δύο συστατικά, ρητίνη και σκληροποιητικό, τα οποία συνδέονται χημικά για να σχηματίσουν ένα ανθεκτικό πλαστικό.αν και με πιο αργούς χρόνους επεξεργασίας.
Για βέλτιστα αποτελέσματα:
Το επόξυ απαιτεί ώρες έως ημέρες για πλήρη κάλυψη, επιτρέποντας περισσότερο χρόνο εργασίας για την πρόληψη παραμόρφωσης ή φυσαλίδων σε μεγάλες επικάλυψεις.
Καλύτερα για εκτυπωτές SLA/DLP που παράγουν ομαλά, υψηλής λεπτομέρειας μοντέλα.
Περιορισμοί: Η εύθραυστη φύση του το καθιστά ακατάλληλο για μέρη που υποφέρουν από ένταση.
Χρησιμοποιούνται κυρίως για μεταποίηση:
Η υπεριώδης ρητίνη προσφέρει αμέσως γυάλινη διαύγεια, ενώ το εποξείδιο επιτυγχάνει συγκρίσιμη λάμψη με την γυάλωση.
Η αιποξυλίνη σχηματίζει σκληρότερες, πιο ανθεκτικές επιφάνειες.
Μερικές UV ρητίνες ενσωματώνουν σταθεροποιητές αλλά παραμένουν πιο επιρρεπείς σε αποχρωματισμό.
Η υπεριώδης ρητίνη έχει υψηλότερα κόστη ανά μονάδα και απαιτεί εξοπλισμό υπεριώδους ακτινοβολίας.
Η υπεριώδης ρητίνη απλοποιεί τη ροή εργασίας χωρίς να απαιτείται ανάμειξη.
Και τα δύο απαιτούν προστατευτικό εξοπλισμό (γάντια, γυαλιά προστασίας) και εξαερισμό.